Februari 2011
 
 
De medewerkers bij Vryhof Anchors B.V. http://www.vryhof.com/ dragen de dieren ook een warm hart toe.
Ieder jaar worden alle relatiegeschenken die rond de kerstdagen binnenkomen verzameld en verloot. De opbrengst wordt dan geschonken aan een goed doel. Dit jaar is besloten om het aan Galgo Support Holland te schenken.
 
Mede dankzij deze donatie konden 15 honden lees meer  uit het dodingstation gehaald worden, de eerste medische zorg krijgen, en het doghotel betaald worden. 
 
Namens de Spaanse vrijwilligers, ons en natuurlijk de honden, hartelijk dank voor deze mooie donatie!
 
.............................................................................................................................................................................. 
 
 
 
Retourtje Malaga (door Ferdy)
 
Het zat er al aan te komen, het jachtseizoen loopt ten einde en de dodingstations in Sevilla stromen weer vol. We volgden de berichten op de website nauwlettend. We hadden al min of meer besloten om er nog een Galgo bij te nemen, één die misschien weinig kans maakt.
 
En toen belde Anja. Er waren 15 honden uit het dodingstations meegenomen en Angela was er één van.
We ontvingen wat foto’s. Bibberend van angst en kou zat ze als een zielig hoopje in het dog-hotel. Het drama was van haar ogen af te lezen. We moesten in actie komen. Het is frappant hoe je je meteen verantwoordelijk voelt voor dit wezen zodra je het besluit hebt genomen om haar te redden….en het enige dat je hebt is een paar foto’s…
 
Hoe langer we erover dachten des te meer drong het tot ons door dat ze daar zo snel mogelijk weg moest om het trauma te beperken. Bij de shelter en de pleeggezinnen was geen plek.  Wachten op de eerstvolgende vlucht in Maart was ook geen optie, want die was al volgeboekt met adoptiehonden.
We hebben toen besloten om haar zelf naar Nederland te vliegen. Anja en Janus hebben uren lang zitten puzzelen om een eerdere vlucht te vinden.
 
En nu is het aftellen tot zaterdag, voor mijn retourtje Malaga... dan begint Angela aan een nieuw leven…met een nieuwe naam: Bonita.
 
Ferdy

 

 
 
Deel 2
 
Zaterdagavond zijn (Angela) Bonita en Candela aangekomen op Rotterdam airport. 
Candela's familie kwamen gelijk met ons aan en hebben we onder het genot van een kopje koffie, fris en een lekkere koek waar Gerda voor gezorgd had, gezellig gepraat.
Ilse had Baus en Bennie ook meegenomen om hun zusje (Angela) Bonita te verwelkomen.
 
Zoals altijd was het ook nu weer vol verwachting naar de deur van de aankomsthal kijken waar Ferdy met de 2 meisjes door zou komen.
En ja.... daar kwam hij.... meteen een rustig plekje opzoeken waar Candela uit de bench gehaald kon worden.
 
          
 
De deur van de bench werd geopend en daar kwam Candela, heel rustig kwam ze uit de bench en zette ze haar eerste stapjes op Nederlandse bodem.
Wat een mooi meisje.........klein en heel fragil. Een prachtig mooi tenger hoofdje, een plaatje! Al snel liep ze om zich heen te kijken en kwam ze iedereen wel even begroeten. Nadat Gerda de paperassen ingevuld had, namen we afscheid van Candela en haar familie, een heel blije familie!
 
 
 
 
 
 
 
Omdat Angela erg bang is, hebben we haar in de bench gelaten en pas bij Ferdy en Ilse thuis het deurtje van de bench geopend. En....het meisje liep er voorzichtig uit. De rest zullen Ferdy en Ilse vertellen......dus wordt vervolgt.......
 
Welkom in Nederland lieve (Angela) Bonita en Candela, jullie mooie leven gaat beginnen. Geniet en wordt gelukkig!"
(Filmpje volgt snel)
 
En dan nu het woord aan Ferdy..........Retourtje Malaga deel 2 
Eindelijk, het is zover, we gaan Bonita naar huis halen.
Op Schiphol sta ik met Janus tussen de vakantiegangers in de rij bij de check-in balie. Het stel achter mij vraagt me wat ik met die twee benches in Spanje ga doen.
“Ik ga onze hond ophalen…de derde.”
“Wat voor honden…en waarom uit Spanje ?” is de vraag. Van Pointers, Podenco’s en Galgo’s hebben ze nog niet gehoord. Oh, hazewindhonden, ja die kennen we wel. Ik vertel ze over de tragedie die zich jaarlijks in Spanje afspeelt onder tienduizenden honden. Verbijstering en afschuw als ze horen over het ophangen en levend verbranden na het jachtseizoen.
 
Ondertussen schuifelen we door naar de balie. Benches wegen is niet nodig en even verderop leveren we ze af. Bij de douane neem ik afscheid van Janus.
In het vliegtuig zit het stel precies achter mij en we klagen wat over de beenruimte…die er niet is….
 
Als in Malaga de benches op de bagageband langskomen volg ik de gezichten van de vakantiegangers. Een beetje lachen over die twee grote plastic bakken…een enkeling moet ze even aanraken…zou men iets vermoeden van het drama dat er aan kleeft ?
Via de uitgang weer naar de ingang van de vertrekhal, de tijd begint te dringen.
Ik ga midden in de hal staan en al snel komt er een vrouw en een jongen met een prachtige Galgo naar me toe gelopen. Dat moet Helena zijn. De jongen is Samuel.
 
 
    
 
We gaan terug naar de auto om Bonita op te halen. Helena moet ze even uit de auto dragen want ze is nog erg timide.
We haasten ons naar de lange rij bij de incheck balie, maar al snel blijkt dat deze voor de vlucht naar Amsterdam is. De balie ernaast is voor Rotterdam en daar staat gelukkig niemand. Helena is ondertussen naar Travel Care gelopen om alvast de honden in te checken. We moeten daar om 19:30u terugkomen om de benches door de scanner te halen. Een andere Nederlandse meneer moppert nog wat tegen de man achter de balie over het inchecken van zijn hondje.
Ik schiet even Starbucks binnen voor koffie maar het is me niet gegund. Als ik eindelijk aan de beurt ben komt Helena me halen, we moeten naar de scanner…dan maar geen koffie.
 
 
  
                                                                                      
 
 
Bij de scanner staat een vriendelijke dame die veel aandacht voor de honden heeft.
Het valt me op dat we hier met Galgos aan de lijn niet worden nagekeken alsof we een paar varkens uitlaten, zoals je wel eens hoort.
Bonita en Candela vinden alles best.
 
 
  
 
Als we weglopen naar de gate vertelt Helena dat Samuel erg veel moeite heeft om afscheid te nemen. Candela heeft immers bijna 4 maanden bij hem gelogeerd.
 
Ik neem afscheid en bedank ze nogmaals voor alle goede zorgen. Het begint al weer te schemeren en Samuel rijdt terug. Dan kan Helena in de auto nog even de brief van Baus lezen die ik ze gegeven heb.
Ik haast mij naar gate B52. De
3 cm méér beenruimte bij Transavia is een verademing. Moe maar voldaan plof ik neer op stoel 7D. De koffie uit het kartonnen bekertje heeft me nog nooit zo goed gesmaakt…
 
Vlak vóór Rotterdam vliegen we nog door een sneeuwbui en de landing is behoorlijk hard. Wat zouden de honden in het ruim hiervan merken ?
Op Zestienhoven staat het ontvangstcommitée al weer klaar als ik met twee op elkaar gestapelde benches kom binnenlopen.
 
Het was een lange dag.…en iedereen is blij.
 
Aankomst thuis en de eerste 2 dagen
Twee oogjes en een neus.
 
Bonita zat al vanaf Malaga in de Bench. Ze kroop steeds helemaal naar achteren en ik moest oppassen dat ze niet telkens van het karretje af kieperde. Hoogste tijd om ze thuis eruit te laten. Janus en Anja waren al de hele dag voor ons in de weer geweest en ook nu nog zaterdag avond laat reden ze met ons mee terug naar huis om Bonita af te leveren. Onze auto zat immers al vol met Baus en Ben. Het vraagt zo langzamerhand nogal wat logistieke organisatie met zoveel honden….
 
Thuis aangekomen, met Janus de bench in de kamer gezet en vol spanning het deurtje open gemaakt. Bonita kwam er meteen uit en ging op onderzoek uit. Ben moest er natuurlijk weer alles vanaf weten en volgde haar op de voet.
Eerst maar even een rustig plekje in de hal gezocht waar ze wegkroop op een groot kussen dat we daar hadden neergelegd.
Janus de hondenfluisteraar vleide zich nog even neer bij Bonita en vertelde haar dat alles goed zou komen. Dat werd door Anja nog even bevestigd in ’t Spaans.
 
Twee oogjes en een neus is dan het enige dat je ziet tegen de witte muur. Af en toe komt ze even de kamer in en kijkt wat rond. Ze loopt heel sierlijk en neemt grote stappen. Volgens mij kan ze heel hard rennen. De meeste tijd zit ze veilig de kat uit de boom te kijken, rechtop en alert. Ze probeert eerst maar eens in te schatten wat voor vreemde snuiters er allemaal rondlopen en in hoeverre die gevaarlijk zijn. Het is duidelijk dat ze het nodige heeft meegemaakt want voor mij loopt ze nog weg of zet zich schrap om weg te schieten als ik in de buurt kom…maar dat heeft tijd nodig.
 
Zullen we het aandurven om onze drie Spanjaarden de eerste nacht aan elkaar toe te vertrouwen, zonder de inmenging van ons, de gespannen baasjes.
 
Baus begrijpt de boodschap en kruipt vaderlijk naast zijn kersverse zus.
Probleem opgelost,dank je wel manneke.
 
Het licht gaat uit en we gaan beginnen aan een nieuwe periode met ons groeiende gezin…
 
Ferdy en Ilse
 

 
  

 Maart 2011

 
 
Hoe gaat het nu met Martha?
 
5 Maart is Martha alweer 3 maanden bij ons en het gaat heel goed met haar!
 
De wond aan haar elleboog is helemaal dicht. Het is nog wel oppassen dat ze niet te omstuimig doet, want de huid is nog erg dun, die moet nog wel steviger en dikker  worden. Maar gelukkig is de wond eindelijk helemaal genezen en hoeft ze niet meer verbonden te worden. Wat ze overigens altijd rustig toeliet, zonder strubbelingen. Ze wist al helemaal wat er ging gebeuren en ging ze uit zichzelf er helemaal voor liggen en liet ze zich rustig verzorgen. Tja, ze wist niet beter, dit is immers meer dan een jaar lang met haar pootje gedaan?
 
Martha is in de 3 maanden dat ze bij ons is een vrolijk meisje geworden, ze speelt graag en kan ook ondeugend zijn. Als ze geen aandacht krijgt, komt ze naar ons toe en met haar poot zorgt ze er wel voor dat ze aandacht krijgt. Ze wil dan het liefst spelen en doet er alles aan om haar zin te krijgen.
Geweldig om te zien, wetenden wat een ellende dit meisje allemaal heeft meegemaakt en hoe bang ze geweest is. Lees hier haar verhaal.
 
Martha past prima in ons roedeltje, ze kan het met alle honden goed vinden en andersom, de andere honden hebben haar geaccepteerd vanaf het eerste moment dat ze elkaar ontmoetten. Zo mooi elke keer weer om te zien hoe ze elkaar opvangen en steunen. Ook met de kat gaat het goed, die wil ze ook nog wel eens uitdagen om te spelen. Helemaal goed allemaal!
 
Het is nog niet te zeggen of het ooit helemaal goed komt met haar pootje, die toch heel erg beschadigd is en waar ze ruim een jaar last van heeft gehad.
Zeker is wel dat ze geen pijn heeft en ze prima mee kan komen met alles wat we doen. Als ze even lekker los kan rennen zet ze haar pootje wel helemaal neer. Dat is al een hele vooruitgang.  
 
Het is heel dankbaar om ook haar een kans te geven, een mooie toekomst, een leven dat ze kan en mag genieten en blij kan zijn. Geen pijn meer, geen angst meer en niet meer als een voorwerp behandelt worden. En wat krijgen we er toch veel voor terug!
 
Op visite bij Baus en Bennie heeft Martha voor het eerst even kunnen rennen en dat ging helemaal goed. Ze heeft genoten en wij ook! We genoten van haar, van onze Ray, onze Anouk, onze Vita en van onze podenca Helena. Te zien wat een mooi leven Baus nu heeft en Bennie.......Hoe verrijkend ons leven is geworden! Terugdenkend aan hoe hun leven in Spanje is geweest.......Denkend aan de vele, vele honden die in Spanje in bizarre omstandigheden leven......in de hel leven.......en die we allemaal zo graag ook dit leven willen geven. De emoties van boosheid, verdriet, de onmacht......., maar ook blijdschap. Ook denkend aan alle honden die gered zijn, die nu een eigen liefdevolle familie hebben en een gelukkig leven. Dankzij de Spaanse vrijwilligers, dankzij de vrijwilligers van GSH en dankzij de adoptanten! 
 
Tranen komen op.......Één blik op onze honden en we weten waarvoor we het doen! 
 
Anja
 
 
 
................................................................................................................................................................................................................................................................................................... 
 
 
Stop export Ierse Greyhounds naar China!
 
In de Ierse Sunday Times werd gemeld dat de IGB in gesprek is met Chinese zakenlieden om windhonden te exporteren naar China voor de renbaan.
China!!! Een land met een record aan misbruik van dieren. Een land waar honden sterven door zowel levend gevild te worden voor hun vacht, als voor menselijke consumptie. Een afgrijselijke marteldood! U kunt bedenken wat er met de Greyhounds gebeurt die niet snel genoeg meer zijn, geen geld meer opleveren en dus niet meer nodig zijn. 
 
We zijn ons al goed bewust van de verschrikkelijke mishandelingen en verwaarlozing van Greyhounds in Spanje en ook in Ierland. Alsof dit niet genoeg is nu ook in China? Dit mag niet gebeuren! Dit afschuwelijke plan mag niet doorgaan! Zij kunnen niet spreken, niet stemmen. Dat moeten wij voor ze doen.
 
Lees hier meer!
Teken deze petitie tegen de export van Greyhounds naar China! DOEN!!!
En/of deze petitie  DOEN!!!
 
Geef de Ierse Greyhounds een stem! Stem tegen!!! Teken de petities!!! Namens deze Greyhounds bedankt!!!
 
 
 
 
................................................................................................................................................................................................................................................................................................... 
  
 
Galgo - Spanje - Europa - Nu! .....Dit is Luz
 
 
 
 
Haar naam is Luz
Haar zonde: de galgueros
Haar tegenslag: de galgueros
Haar straf: de galgueros
Haar misdaad: de galgueros
Haar hel: Spanje
 
 
 
 
Met haar lichaampje vol met open bloedende wonden, opgezwollen voetjes, pijn, heel veel pijn en in shock werd Luz binnengebracht in de kliniek van Teresa.
Luz heeft Teresa haar genoemd, wat Licht betekent. 
 
Luz, eigendom van een galguero, gebruikt als voorwerp. Luz, het zoveelste slachtoffer! Jaren heeft ze in een kleine donkere kennel opgesloten gezeten, zonder eten, zonder zorg, helemaal niets! Door uitdroging, stress, geen zonlicht, eenzaamheid en meer... nog veel meer, is haar inmuumsysteem aangetast waardoor ze een huidinfectie heeft gekregen. Omdat ze niet verzorgd werd, is bijna heel haar huid geïnfecteerd en aangetast. Het kon de jager niets schelen en als dank voor haar bewezen diensten werd ze, met al haar wonden, al haar pijn en angst gedumpt.        
 
Galgo. Spanje. Europa. Nu! 
Het gaat maar door, er komt geen eind aan!  Anno 2011 en nog steeds is dit een alledaags gebeuren in Spanje. Een land dat nota bene tot de Europese Unie behoort. Nog steeds vinden er afschuwelijke mishandelingen plaats, nog steeds worden galgo's als gebruiksvoorwerp behandeld, als oud vuil, als.......niets.  Het kan en het mag nog steeds in Spanje!
 
Luz wordt elke dag met liefde door Teresa verzorgd en beetje bij beetje gaat ze vooruit. Haar wonden bloeden niet meer en is haar huid is langzaam aan het genezen. Ze krijgt veel pijnstilling en gelukkig eet en drinkt ze goed. Luz wil verder, Luz wil leven en Luz zal leven! Ze heeft nog een lange weg te gaan, maar Luz zal leven! En gelukkig leven!   
 
Luz, meisje, je bent nu veilig, je wordt nu met liefde en respect omringt en word je goed verzorgt.
Zij zullen je helpen weer een mooie, sterke en gezonde galga te worden. Geen hel meer voor jou!
 
De vrijwilligers doen er alles aan om Luz te helpen. Echter kunnen zij het niet alleen. De verzorging, medicatie etc. kost veel geld.
Wij willen natuurlijk graag helpen om de medische kosten voor Luz te kunnen betalen en vragen daarbij uw hulp.
Wilt u ook helpen de medische kosten te betalen? De vrijwilligers, wij en natuurlijk meisje Luz zullen u daarvoor heel dankbaar zijn!
U kunt uw bijdrage overmaken op onze bankrekeningnr. 578581612 t. n. v. Galgo Support Holland o.v.v. Luz.
 
Uiteraard houden wij u op de hoogte hoe het met Luz gaat!
 
! Waarschuwing !
Dit filmpje bevat schokkende beelden.
 
 
 
...................................................................................................................................................................................................................................................................................................
 
 
Bezoek El Refugio Escuela 
 
Woensdag 9 maart 2011
 
Om 14.50 uur vertrokken we, met een koffer volgeladen met hondenjasjes, lekkers voor de honden, heerlijke chocolade voor de vrijwilligers en 2 lege benches naar Sevilla. Na overgestapt te zijn in Barcelona arriveerden we om ca. 20:00 uur op Sevilla airport waar Helena en Sandra ons kwamen ophalen.
De ontmoeting was, zoals altijd, weer erg hartelijk.
 
Eerst naar Helena's huis waar we onze spullen neer konden zetten.
Na een luid en kwispelend welkom van de honden, kregen Helena en Sandra de cadeautjes. En wat waren ze er blij mee. Hollandse chocolade, met de hand gemaakt……..heerlijk vinden ze het. De jasjes werden geshowd en ook daar waren ze erg blij mee. De nachten zijn koud in Spanje en ook regent het regelmatig, dus de jasjes voor de honden in de shelter zijn zeer welkom. 
Een van de twee pups die bij Helena in de pleeg zat, is geadopteerd en werd door een vrijwilligster, samen met de Engelse Setter Pepe die ook geadoteerd is naar de adoptanten gebracht. 
Ze hadden afgesproken in een gezellig zaakje vlak bij Helena's huis. Teresa kwam met Pepe en in een mum van tijd stonden er heerlijke tappa's op tafel.
Het was een hele gezellige avond, die nog heel lang duurde en uiteindelijk gingen we moe, maar voldaan naar bed.
 
 
Donderdag 10 maart.
 
S'Morgens een beetje uitslapen,dat hadden we beslist even nodig na dat nachtbraken van gisteren.
In de middag gingen we naar Sandra, waar we de kleine Mafalda weer zagen. Wat een plaatje en wat een lieverd is ze toch. Ze is niet veel groter geworden. Haar vacht was wel veranderd, licht met donker en spots op haar neus. Mafalda heeft heerlijk gespeeld met de pleegpup van Helena. En Bimba en Zara….die zijn de rust zelve, wat een schatten!       
 
Een heerlijke middag was het! Daarna naar de kliniek van Teresa, om galga Luz te ontmoeten.
Luz was een paar dagen eerder bij Teresa gebracht, vol met open wonden, bijna geen vacht meer, opgezwollen voetjes, bijna alles was kapot en bloedde.
We schoten allebei vol, wat zag dit meisje eruit, wat een vreselijke pijn moet ze hebben! Wat is dit meisje een hoop leed aangedaan, onbegrijpelijk! Het verhaal van Luz heeft u kunnen lezen op de site>>
 
Elke dag wordt de huid van Luz verzorgd en na een paar dagen behandeling was er zelfs al verbetering te zien. Gelukkig eet en drinkt ze goed en doet ze netjes haar behoefte  buiten. Luz was echter nog steeds in een soort van shock, in de dagen dat wij er waren. Haar opgezwollen hoofdje,haar lieve droevige doordringende oogjes, ze raakte ons diep. Wat een leed is daarin te lezen……… We hadden allemaal hetzelfde gevoel: Boosheid en verdriet om wat haar is aangedaan, de machteloosheid, de dankbaarheid dat ze bij Teresa is en dat ze nu alle zorg en liefde krijgt die ze nodig heeft! De hoop dat deze schat een fijne liefdevolle familie krijgt en alleen nog maar liefde en aandacht krijgt voor de rest van haar leven!
 
 
 
 
 
Vrijdag 11 maart
 
Deze dag hebben we een nieuwe shelter bezocht die GSH om hulp heeft gevraagd. Deze shelter, Gada (Grupo de ayuda y difusión animal), ligt in Huelva, zo'n 100 km van Sevilla.
We werden opgehaald door de twee vrijwilligers die deze opvang zijn begonnen. Na een rit van ruim een uur kwamen we bij de shelter aan, die 2 maanden geleden van start is gegaan. Er zitten ruim 90 honden in deze shelter. Galgo's, mix galgo's en andere rassen en mixen. De honden zitten in kleine kennels met slechte vloeren met gaten. Een moederhondje met puppies, een zwangere galga, etc etc……….
Dit is een noodopvang, er wordt naarstig gezocht naar een goede andere plek, want rondom de shelter staan woonhuizen. De bewoners ondervinden veel overlast en zijn er klachten gekomen. De angst is groot dat de honden iets aangedaan wordt,bijvoorbeeld dat ze vergiftigd zullen worden etc.
 
Deze opvang wordt nu door 3 mensen gerund, door deze twee lieve vrouwen,waarvan 1 dierenarts is en een jongen die heel goed met de honden weet om te gaan. We hebben veel kunnen vragen en kunnen zien en er is uitgebreid gesproken over een eventuele toekomstige samenwerking.
GSH zal deze shelter ook gaan helpen en de galgo's ter adoptie op onze site plaatsen.
We hopen dat ze snel een veilige plek vinden voor de honden en meer goede vrijwilligers, want 3 mensen voor ruim 90 honden….is wel heel weinig.
 
 
 
 
 
 
Na alles gezien te hebben zijn we met de 2 vrijwilligers weer teruggereden naar Sevilla.
In een gezellig restaurantje werd tijdens een heerlijke maaltijd verder gepraat over de leefomstandigheden van de honden in Spanje en over hun visie.
Helena en Sandra kwamen ons op een afgesproken moment daar ophalen en vervolgens namen we afscheid  van deze twee lieve vrouwen die heel hun hart geven aan honden die hulp nodig hebben.
 
Diezelfde dag hebben we nog een bezoek gebracht aan het doghotel en daar zagen we Jordi en de twee podenco's Aquiles en Hercules. Jordi was helemaal blij met ons bezoek en Aquiles en Hercules stonden al kwispelend in de kennel. Wat zijn deze 2 schatten opgeknapt. Ze zijn nog wel wat angstig, maar een stuk minder dan toen ze uit het dodingstation gered werden.
Geweldig! Ook hebben we twee nieuwe galgo's en een mix galgo ontmoet, die door RES gered zijn uit het dodingstation.
 
Vele andere honden, die niet van RES zijn, zitten in het doghotel. Pffff, op zulke momenten draai je hart om en zou je ze allemaal wel willen helpen en meenemen. De enige troost is te weten dat ze gered zijn,dat ze veilig zijn en dat ze verzorging krijgen. Maar het is beslist geen leuke plek!
 
Verder kijkend zagen we een galgopuppy, bibberend van de kou, bijna geen vachtje meer en helemaal alleen in een aangevreten mandje liggen.
Ik (Anja) werd geraakt door dit kleine hummeltje. Huilend vroeg ik waarom dit pupje in het doghotel zit. Het pupje behoorde tot een andere eigenaar die hem
uit het dodingstation gered had en in het doghotel geplaatst heeft. Ik kon mijn tranen niet bedwingen, zo'n klein hummeltje, machteloos, afhankelijk van mensen. Zo teer, zo alleen in een somber hok waar het heel koud en tochtig is.
Het pupje werd uit het hok gehaald, mijn god, wat een zieltje, een pupje van net 5 weken……… Ook Ilse, Helena en Sandra konden dit niet begrijpen.
Dit weerloze diertje hoorde hier niet, het heeft meer verzorging en aandacht nodig.
 
Sandra kreeg een telefoonnummer en belde de "eigenaar". Het heeft zo'n half uur geduurd voordat Sandra toestemming kreeg het pupje mee te nemen. Maar hij mocht mee! We namen afscheid van de mensen van het doghotel en bedankten ze voor het verzorgen van de vele honden en de genomen moeite.
 
 
 
 
Blij gingen we met de kleine de auto in die na even in de warme auto gezeten te hebben, helemaal bij kwam. Ik huilde weer, maar nu van blijdschap.
En natuurlijk moest deze kleine nog een naam hebben. Het werd Samuel/Samu naar een van de vrijwilligers van RES.
 
Nog meer dierenleed......Onderweg naar de kliniek zagen we een hondje midden op de weg zitten. We stopten de auto en we stapten uit om de kleine te helpen. Ze was echter zo bang dat ze het veld in rende waar nog een hondje zat. We hebben geprobeerd de honden met wat lekkers te pakken, maar ze waren te bang en renden steeds verder weg. We hebben wat voer in het veld gelegd zodat ze iets konden eten. En we hoopten heel hard dat ze niet meer naar de weg zouden komen.
 
Aangekomen in de kliniek,was het erg druk,maar na een tijdje werden we geholpen.
Terwijl de kleine Samuel door de dierenarts werd onderzocht, liet Teresa ons twee hele kleine pupjes zien, gedumpt in een doos op straat voor de kliniek. Ze zijn nog zo jong dat ze nog met de fles en/of dunne pap gevoed moeten worden. En natuurlijk hebben we ook Luz weer even kunnen zien en hebben we zachtjes met haar geknuffeld. Haar huid zag er alweer beter uit dan de dag ervoor, wat fijn om dat te zien.
 
Daar kwam Helena met kleine Samuel weer uit de onderzoekkamer. De dierenarts vertelde dat als dit mannetje nog twee uur langer in het doghotel was gebleven, hij het niet gered zou hebben en zou zijn overleden. Samuel woog iets meer dan 2 kg, heeft schurft en mag niet met andere honden.
 
We brachten eerst snel de twee gevonden pups naar Maribel,de zus van Teresa, die de verzorging van de twee kleintjes op zich heeft genomen, en daarna gingen we met kleine Samuel naar huis. Helena heeft hem lekker in een aparte kamer met een bakje voer, drinken en in een heerlijk warm mandje gezet.
 
Onze kleding moest meteen gewassen worden om besmetting met de honden van Helena te voorkomen. Niets was ons teveel, de kleine was gered en dat was het belangrijkst! Samuel wordt voor de schurft behandeld en wordt liefdevol door Helena verzorgt. Samuel zal genezen en sterker worden.
Moe, maar tevreden gingen we naar bed, helemaal blij dat we deze kleine gered hebben en hij aan zijn nieuwe mooie leven kan beginnen.
U kunt de kleine Samuel zien in het laatste filmpje (bezoek Maribel) Het laatste pupje in zijn kamertje met zijn eigen warme mandje met knuffels, is Samuel.
Hij is helemaal blij met zijn warme plekje, aandacht en liefde. Wat een schatje!
 
 
Zaterdag 12 maart
 
's Morgens had Sandra een interview bij de radio waar kinderen vragen konden stellen over de verwaarloosde en mishandelde honden. Natuurlijk heeft Sandra zich bereid gevoeld hieraan mee te werken, kinderen zijn immers de toekomst en kunnen veel betekenen om verandering te brengen in tradities,
zoals de mishandelingen van de galgo’s.
 
s' Middags hebben we onze shelter RES bezocht. Er waren vier vrijwilligers, die ondanks het vele werk ook tijd schonken aan de honden. Ieder hond kreeg aandacht, werd geknuffeld etc.
We hebben Venecia gezien, Castaña, Boy, Friday, Melanie en Texas……..wat een kanjers allemaal! U kunt ze op het filmpje zien.
 
 
 
 
Na de shelter gingen we eerst  weer naar een gezellig zaakje waar we weer verwend werden met allerlei lekkere hapjes.
We zaten heerlijk te kletsen, onder het genot van drankjes en tappa's, toen we verzocht werden mee te gaan. We kwamen bij Maribel, die heerlijke hapjes gemaakt had. De tafel was mooi en gezellig opgemaakt, wat een gastvrijheid…….Zoals altijd als we onze Spaanse vrienden bezoeken. De twee puppies werden ook gevoed en verwend, ze zijn door iedereen geknuffeld. 
Teresa vertelde ons dat er weer twee puppies op straat zijn achtergelaten. Pffff het houdt maar niet op, the never ending story. Er is niet alleen na het jachtseizoen zoveel leed, leed is het hele jaar door!
Het was wederom een gezellige avond, ontspannen en zoveel gastvrijheid....echt te gek! 
 
 
 
 
Naast alle ellende tav de dieren, waren er ook gevoelens van blijdschap. De vier pups die gedumpt waren en die nu naar een mooie toekomst kunnen uitkijken. Samuel, het kleine pupje dat we gered hebben en dat nu met veel liefde wordt verzorgt door Helena. Luz….de kracht die dit meisje heeft om door te gaan…… geeft de vrijwilligers van RES en ons de kracht om voor haar en voor honden als haar te vechten!!! We zullen alles doen om er voor te zorgen dat deze schat een liefdevol thuis krijgt, een leven zonder pijn, een leven met alleen maar respect en liefde!
 
 
Zondag 13 maart
 
Dan is de dag alweer daar dat we terug moesten naar ons landje.
Om 04:30 uur ging de wekker, om 06:00 uur kwamen de pleegouders van Keka naar Helena. Roxane was de dag ervoor al bij Helena gebracht en na de honden nog goed uitgelaten te hebben reden we richting Malaga airport waar we na ruim twee uur rijden aankwamen.
 
Een lange rij mensen stond al voor de incheckbalie, dus ging Helena alvast naar de Flight Care om de honden aan te melden voor de douane. We kregen te horen dat we om 10:10 uur met de honden door de douane konden. 10:10 uur?????? Maar het vliegtuig vertrekt om 10:40 uur. Dat was wel erg kort tijd. En dat was ook heel kort, we hebben ons vreselijk moeten haasten en terwijl we omgeroepen werden om zo snel mogelijk naar de gate te komen, moesten we zelf ook nog door de douane.
 
Eindelijk na veel ge-ren en met de nodige zenuwen kwamen we net op tijd bij onze gate en liepen we een vol vliegtuig met wachtende passagiers en bemanningsleden in. We gingen snel zitten, nog nahijgend van alles. Maar wat waren we opgelucht, we zaten er in!
Het verslag met filmpje heeft u kunnen lezen en zien op de site>>
 
Eenmaal thuis bij onze partners en onze honden begon de verwerking van deze drie dagen. De moeheid kwam eruit, de beelden kwamen op, de emoties kwamen weer boven.
Luz, pupje Samuel, de vier gevonden pups, het doghotel, de shelter, de nieuwe shelter, de hondjes verlaten in het veld…. Maar ook de ontmoetingen, de gezelligheid, de gesprekken, de gastvrijheid van de lieve vrijwilligers….. alles wordt nogmaals beleefd. We hebben gelachen en gehuild. We hebben gedeeld en getroost.
 
Ons respect is groot, zeer groot voor al die vrijwilligers die zich dag in dag uit, met hart en ziel inzetten voor de verwaarloosde en mishandelde honden.
Elke dag worden ze geconfronteerd met leed, wat gepaard gaat met veel emoties. En elke dag weer vinden ze de kracht om door te gaan, voor honden als Luz, als Samuel…….. 
 
We willen onze vrienden van El Refugio Escuela enorm bedanken voor wat ze voor ons gedaan hebben, voor de gastvrijheid, de gezelligheid en de gesprekken. Voor het vertrouwen en de goede samenwerking. Een extra bedankt voor Helena dat we weer bij haar thuis mochten verblijven.
Niets was teveel!
 
Ook bedanken wij de vrijwilligers van het doghotel die ook hard werken en van wie we alles mochten bekijken.
En de vrijwilligers van de nieuwe shelter Gada voor hun rondleiding in hun shelter, de open gesprekken en het vertrouwen in GSH.
We hopen op een fijne samenwerking.
 
Willen we eindigen met wel 3 heel mooie berichten:
Luz is bij Sandra in de pleeg en het gaat een stuk beter met haar. Haar huid geneest goed en Luz knapt zienderogen op. Ze is levendiger en vrolijker en ze rent speelt met Mafalda.   
 
 
 
 
Luz is zelfs naar een demonstratie geweest tegen dierenmishandeling waar ze zich heerlijk liet verwennen door vele aaitjes en knuffels.
Wat super dat ze vertrouwen heeft in mensen, en wat is ze toch lief!
 
 
 
 
En……Luz is sinds een paar dagen geadopteerd. Dit meisje mag bij Baus, Angela en Bennie gaan wonen. Natuurlijk moet Luz nog verder herstellen en kan ze nog niet reizen, maar ze kan uitkijken naar een mooi en gelukkig leven in het paradijs, haar paradijs!
 
En met pupje Samuel gaat het heel goed, hij mag weer bij andere honden en speelt hij nu heerlijk met de honden van Helena, vooral met Dylan, de (pleeg)pup. Wat geweldig nieuws allemaal!
 
 
Ilse en Anja
 
 

April 2011

 
 
Het verhaal van Leela (Door Inge en Ilse) 
(deel 1)
 
Prachtige Leela woont nu 8 maanden bij ons. We zagen haar voor het eerst op de site van Anja toen ze net in de opvang in Spanje zat en werden meteen getroffen door de blik in haar ogen en haar zachtaardige manieren.
 
 
Klik op foto voor vergroting
    
 
 
Haar verhaal greep ons aan; jarenlang gebruikt voor de jacht, afgedankt, gered en geplaatst in een gezin waar ze vervolgens aan haar lot werd overgelaten. De gevolgen waren desastreus; Leela was vereenzaamd omdat ze in een kleine ruimte werd opgesloten, al haar voortanden waren aan het rotten waardoor ze erg veel pijn had. Uiteindelijk werd ze door deze mensen ook afgedankt. Het is een wonder dat zij, ondanks dit alles, zo ontzettend lief  is gebleven en zo gehecht aan mensen. We hebben Anja geschreven dat Leela ons geraakt had en dat we haar graag zouden adopteren. Tenslotte hadden we al drie honden: Sharon en Flyget uit Griekenland en Willie, een Welsh corgi die via een herplaatsing bij ons is gekomen. Daar kon Leela gemakkelijk bij. Anja reageerde positief, er werden afspraken gemaakt voor een huisbezoek door een vrijwilligster. Yvette kwam met twee van haar geweldige honden en het klikte meteen. Intussen kregen we van Anja bericht dat Leela een ernstige hartafwijking en leverziekte had en medicijnen zou moeten blijven slikken. We hebben geen moment getwijfeld over de adoptie, het sterkte ons alleen maar in de overtuiging dat juist Leela een fijn huis verdiende. Gelukkig kon ze vrij snel komen. Samen met onze andere honden zijn we haar op gaan halen van het vliegveld in Rotterdam. Wij hebben haar allemaal meteen in ons hart gesloten.
 
 
         
 
 
Leela is niet meer weg te denken uit ons ‘gezin’. Het is alsof ze er altijd al is geweest en toch is elke dag weer nieuw. Ze is zo wijs, lief en zacht en tegelijkertijd is ze de onbetwiste roedelleidster. Daarvoor hoeft ze niets te doen, alleen maar te kijken en te zijn. Ze geniet van de wandelingen, is gek op konijnen maar vangt er gelukkig geen, koestert zich in het voorjaarszonnetje, kan slapen als een os, eet als een paard maar blijft slank. Haar conditie is enorm verbeterd; in het begin was ze doodmoe als ze 5 minuten los gelopen had, nu haalt ze gemakkelijk 20 minuten en wandelt daarna nog een uurtje mee. Geen spoor van vermoeidheid. Ze reageert goed op de medicijnen en op haar dieet van licht verteerbare eiwitten. De honden onderling zijn erg aan elkaar gehecht. Als een van hen uit zicht is, blijven de anderen wachten of gaan zoeken. Ze liggen altijd samen op de banken (wij zitten meestal op de grond maar wat maakt ons het uit), of liggen samen in de mand buiten in de zon.
 
 
       
     
 
(Deel 2)
 
We merken dat Leela echt een ‘oerhond’ is; ze verstaat de hondentaal zeer goed, zoekt het conflict niet op maar staat haar mannetje wanneer nodig. In een andere omgeving, bijvoorbeeld op vakantie, past ze zich meteen aan als ze maar in haar eigen roedel is. Dit geldt overigens ook voor Flyget en Sharon.  Helaas moeten we Willie inmiddels missen; hij is ingeslapen in september ten gevolge van ziekte en ouderdom.
 
Hoewel Leela niet de jongste meer is, hopen we vurig dat ze nog lange tijd bij ons kan blijven. We merken dat een wat oudere hond een verrijking van ons leven is en gunnen iedereen een Leela; ze brengt de wijsheid en stabiliteit mee van haar leeftijd.
 
 
 
 
 
We zijn blij dat we Galgo Support Holland hebben leren kennen en hebben groot respect voor het belangrijke werk wat wordt gedaan door Anja, Janus en alle andere vrijwilligers. Yvette heeft ons goed begeleid en neemt regelmatig contact op hoe het gaat, erg fijn. De nazorg is dus ook geweldig. Ook genieten we van de wandelingen die regelmatig worden georganiseerd en waar we zo hartelijk worden ontvangen. We merken dat er van Leela wordt gehouden. Bedankt!
 
Ilse en Inge
 
................................................................................................................................................................................................................................................................................................... 
 
 
 
Unieke rechtszaak op komst in Spanje!
 
 
    Nog ruim een week, dan zal voor het eerst in de geschiedenis een galguero voor de rechter moeten verschijnen in
    Spanje voor het ophangen van galgo's.
 
    Het begon allemaal op 10 februari van dit jaar, toen de lichamen van drie opgehangen galgo's werden gevonden, net
    buiten de stad Fuensalida (Toledo) door een vrijwilligster van de stichting Baasgalgo, nadat zij door buurtbewoners
    waren gewaarschuwd. De stichting heeft, zoals zij altijd doen bij iedere mishandeling tegen galgo's, aangifte gedaan
    bij de Guardia Civil. Van de gevonden galgo's waren er twee gechipt en was de eigenaar te achterhalen.
   
    De eigenaar van deze twee galgo's is aangehouden en verhoord. Tijdens het verhoor heeft de man toegegeven de
    honden te hebben opgehangen, "omdat dat de gewoonte is aan het eind van het jachtseizoen".
 
Deze gebeurtenis bevestigt dat de traditie om galgo's op te hangen van generatie op generatie wordt doorgegeven in landelijke gebieden in Spanje, en als "gebruikelijk" wordt aanvaard in deze streken.
 
Door een recente wetswijziging in Spanje met betrekking tot misbruik van dieren is het ophangen en mishandelen van galgo's een misdaad die strafbaar is en berecht kan worden. Maar desondanks is het ophangen van galgo's aan het eind van het jachtseizoen, wanneer zij geen "nut" meer hebben voor de jager, nog steeds gebruikelijk in Spanje.
 
De stichting Baasgalgo die voortdurend strijdt voor het welzijn en bescherming van dit ras, zal bij de rechtszaak optreden als openbaar aanklager.
De eigenaar van de honden kan een gevangenisstraf van 3 maanden tot 1 jaar opgelegd krijgen, per hond. Omdat het om 2 galgo's gaat kan de straf 6 maanden tot 2 jaar worden.
De eerste hoorzitting zal plaatsvinden op 13 april in de rechtbank van Torijos (Toledo).
 
Deze rechtszaak is volstrekt uniek!
Het zal de eerste keer zijn dat een galguero voor de rechtbank wordt berecht voor het ophangen van galgo's.
De Spaanse galguero-verenigingen worden nerveus, op hun fora wordt veel over de op handen zijnde rechtszaak gepraat. Iedereen volgt de zaak met grote belangstelling, zowel de galgueros, als de dierenbeschermers in Spanje die zich inzetten om het galgoleed te stoppen.
 
De realiteit is dat er in Spanje nog ieder jaar vele galgo's worden misbruikt. In veel gevallen worden de honden die niet meer als nuttig worden beschouwd door jagers achtergelaten of wreed gedood.
Het aantal galgo's dat per jaar slachtoffer is, wordt geschat op 40.000 per jaar.
 
Adopties van galgo's in andere landen zoals Nederland, Frankrijk, België etc. is geen eindoplossing. Het roer moet om in Spanje.
De stichting Baasgalgo vraagt via vele acties en de media voortdurend aandacht voor de galgo's van Spanje. De galgo wordt geprofileerd als een fijne huishond met een edel karakter, en het aantal adopties van een galgo als huishond, door Spaanse gezinnen neemt toe. Hiermee neemt de acceptatie van dit ras een vlucht, en neemt de weerzin tegen de wreedheden toe in Spanje.
 
Laten we hopen dat deze volstrekt unieke rechtszaak, waar voor het eerst een galguero zal worden berecht voor ophangen, als precedent geldt, en er goed de schrik in brengt bij jagers.
Dit zal ongetwijfeld bijdragen aan een verdere verbetering van de positie van deze geweldige honden, in Spanje. 
 
 
 
.............................................................................................................................................................................. 
 
 
Puppymiddag 17 april 2011
 
Een tijdje geleden kwamen we op het idee om een middag te organiseren voor de geadopteerde pups (Zac)Nicky, (Margarita)Flor, (Xiki)Donna, Jordi en hun baasjes.
Na de nodige voorbereidingen was het zondag 17 april zover. Het beloofde een mooied dag te worden, de zon liet zich al regelmatig zien. 
 
Voordat de pups zouden arriveren, hebben we eerst voor onze eigen honden gezorgd en ze heerlijk laten rennen, zodat de pups alle ruimte konden krijgen om met elkaar te spelen.
 
Om 14:00 uur kwam Nicky met zijn baasjes. Even erna arriveerden ook zijn zusjes Flor en Donna en ook Jordi kwam vanuit België naar Rockanje. Zijn vriendinnetje, whippetpupje Gismo, kwam natuurlijk ook gezellig mee.
 
Wat geweldig leuk om ze weer te zien en wat zijn ze gegroeid. Die Nicky.....wat is hij groot!!! En mooi! Zijn zusjes Flor en Donna zijn ook schitterende meisjes. Geweldig om ze bij elkaar te zien, een prachtig stel honden.
En Jordi, nog maar 2 weken in België en wat ziet ook hij er goed uit en wat is hij lief! En zijn vriendinnetje Gismo....wat een schatje ook! 

 

Klik op foto's voor vergroting 

    

 
Na iedereen en de pups verwelkomt te hebben, was het natuurlijk het moment daar voor de hondjes. En wat een feest werd dat. Er werd gerend en gespeeld en tussendoor kwamen ze ook even bij hun families kijken. 
 
Terwijl de pups heerlijk met elkaar aan het ravotten waren, werd er onderling, onder het genot van een drankje en een hapje, ervaringen uitgewisseld. 
Van alle kanten werden er foto's geschoten en gefilmd, prachtig! 
Iedereen genoot van de honden, ze te zien genieten, van de ontmoeting met elkaar en de verhalen.
 
Aan het eind van de middag kwamen onze honden er ook bij en dat ging prima samen. Er werd nog wat gespeeld, maar de moeheid nam nu toch wel toe.
Tja, ze waren ook zo druk met elkaar bezig geweest............  
 

 

    
 
 
Om ca. 18:00 uur ging iedereen met hun uitgebluste hondje weer richting huis. Wat zullen ze heerlijk geslapen hebben na deze leuke speeldag. 
 
We kunnen terugkijken op een zeer geslaagde middag. Het was super leuk om de pups en hun baasjes weer te zien, de verhalen te horen en te zien hoe blij iedereen is met hun viervoeter. Kortom, een hele fijne, ontspannen en gezellige dag! 
 
 
 
 
 

Kijk hier>>  voor meer foto's.

 
Dit leuke filmpje is gemaakt door Jan Piet, uit het foto- en filmmateriaal dat Irenske (van Flor) zondag gemaakt heeft. Dank jullie wel! 
 
 
 
Er zijn meer dan 2000 foto's gemaakt en vele uurtjes aan filmpjes. U begrijpt dat die niet allemaal geplaatst kunnen worden.
We hebben alvast een paar leuke foto's uitgezocht en zullen er nog meer volgen.
 
 
..................................................................................................................................................................................................................................................................................................
 
 
Het verhaal van Raquel (Door Irene)
 
Raquel met haar 12 jaar is een prachtige aanwinst voor ons en onze honden. En wat gaat de tijd toch snel, ze is nu al weer bijna 5 maanden bij ons. Het gaat heel goed met haar, ze raakt steeds meer gewend aan alles hier en ook aan haar andere hondenvrienden (een Duitse Herder, 3 kruising-Podenco’s en een mini-Pincher). Ze heeft ontdekt dat het wel erg leuk is om de andere honden buiten te volgen, ze rent en springt vrolijk mee en houdt goed in de gaten wat ze allemaal aan het doen zijn. Ze vindt het dan op een gegeven moment wel lekker om rustig te gaan liggen, vanuit die positie kan ze ook alles wel goed in de gaten houden. Natuurlijk wil ze wel lekker zacht liggen, alleen kiest ze niet eens altijd de lekkere hondenkussens uit, maar het zachte zand:
 
Klik op foto's voor vergroting
 
 
En laatst de primeur… Raquel voor het eerst los! Ik weet dat sommige mensen hier hun Galgo’s al veel eerder los laten, maar dat durfde ik niet zo snel aan, ik wilde er echt een 100 % goed gevoel bij hebben (ook door ervaringen met mijn Podenco’s). En dat moment kwam een paar weken geleden, het voelde heel goed en dus heb ik Raquel voor het eerst los gedaan (samen met een andere hond van mij, Emi, die ook heel goed luistert). Ik had een camera meegenomen, want ik wilde graag haar harde rennen op de foto vastleggen, alleen liet Raquel op dat moment alleen een paar sukkeldrafjes zien... Prachtig, ze was zo rustig en relaxed, ze hield mij goed in de gaten en ging lekker haar gangetje.
 
   
 
  
 
Laatst ging ze zelfs nog even in het water!
 
 
Zoals gezegd gaat het met de andere honden ook heel goed. Hier gezellig met Emi in de mand:
 
 
 
En met Belle, een 12-jarige mini-Pincher, die in februari bij ons kwam en waar Raquel zo ontzettend lief en zacht mee is:
 
  
 
Natuurlijk vindt Raquel het ook heerlijk op de bank, als het maar zacht ligt!
 
 
 
 
Mijn eerste Galgo, wat een geweldige honden zijn het ook! Ik ben natuurlijk al mijn (kruising)Podenco’s gewend, maar een Galgo doet daar zeker niet voor onder. Raquel is prachtig, rustig, heel erg zacht, slim en een geweldige lieverd!
 
En haar leeftijd? Volgens mij is ze aan haar 2e jeugd bezig. Natuurlijk merk je wel dat ze ouder is, maar ook zij heeft hier ontzettend veel plezier en volgens mij is ze nu heel gelukkig. Ze geeft ons ook heel veel terug, dat kan ik niet in woorden beschrijven… het is een heel diep gevoel van liefde voor dit geweldige lieve meisje!
 
Irene
 

 Juli 2011

 
 
Einde jachtseizoen....Leidensweg voor Galgo's begionnen
 
Het jachtseizoen is ten einde. En dat betekent dat vele galgo’s niet meer nodig zijn. Ze worden verstoten, gedumpt als oud vuil. Tja, waarom galgo's houden die niets meer opleveren? Die, nu het jachtseizoen voorbij is, niet meer gebruikt kunnen worden en dus alleen maar geld aan voedsel kosten?
 
Deze galgo is een van de velen die aan een vreselijk einde is gekomen. Niet meer nodig na gedane arbeid.
Een pijnlijke en eenzame dood, ondervoed, uitgedroogd….wat een lijdensweg!!! Zo verzwakt en niet meer de kracht om verder te kunnen en is gaan liggen….om nooit meer op te staan.
 
Wat een lijdensweg, wat een vreselijk pijnlijk, angstig en eenzaam einde. Wat heeft deze lieverd verkeerd gedaan?

Helaas staat deze galgo niet op zichzelf. Helaas worden vele galgo’s na het jachtseizoen verstoten, achtergelaten, zomaar….geen eten, geen drinken en weggejaagd. En als ze proberen te overleven, als ze proberen om ergens voedsel en drinken te kunnen bemachtigen......krijgen ze een trap na, of ze worden "niet gezien". Velen ondergaan dit vreselijke lot.
 
Anno 2011 en nog steeds vinden deze vreselijke, barbaarse praktijken plaats!

 
 
Lieve galgo zonder naam…..je hebt nu rust, je hebt geen pijn meer……
Lieve galgo zonder naam…….we denken aan je, net als aan al je lieve vriendjes…..we zullen je niet vergeten!
 
.............................................................................................................................................................................. 
 
 
Galga Flor Dier van de week!
 
 
De Metro krant heeft (Margarita) Flor uitgekozen als Dier van de week!
Daar zijn niet alleen haar baasjes Jan Piet, Nellie en Irenke trots op, maar ook GSH!
Wat een mooie en leuke foto van Flor! 
 
 
 
...................................................................................................................................................................................................................................................................................................
 
 
Ebony, een gelukkig meisje... (Door Jan en Natalie)
 
Ebony is nu een week bij haar familie en het gaat prima met haar! Ze is al helemaal gewend en ze geniet volop van haar nieuwe leventje met haar vriendjes Jordi en Gismo.
   
Jan en Natalie, enorm bedankt voor deze prachtige beelden. Geweldig om Emi zo te zien genieten, ze heeft haar paradijs gevonden! 
 
Een bedankje van Emi aan haar pleegfamilie, zo lief!
  
 
Heerlijk genieten   
 
 Nog meer genieten!
 
 

Augustus 2011

 
 
Het verhaal van Maia  
 
Galga Maia liep weken met een andere hond zwervend in een park vlakbij het huis van een vrijwilligster. De andere hond kon al vrij snel gevangen worden. Maar Maia was zo vreselijk bang dan het nog weken duurde voor ook zij gepakt kon worden. De vrijwilligster nam haar mee naar huis, maar Maia bleef heel erg bang. Ze durfde niet naar buiten en wilde zich alleen maar verstoppen. Haar behoefte deed ze binnen en kreeg de vrijwilligster geen contact met haar, zo angstig was ze. Omdat er geen andere pleeggezinnen beschikbaar waren, die meer tijd en ruimte hadden, kregen we de vraag uit Spanje of wij een pleeggezin hadden, want het ging niet goed met dit meisje.
 
Maia 4 maanden geleden
   
 
Natuurlijk hebben we meteen actie ondernomen om Maia te helpen en kwam ze vier maanden geleden bij ons in de pleeg.
Maia was zo angstig dat ze zich alleen maar wilde verstoppen, haar lichaampje trilde al als je naar haar keek, of als ze je hoorde. Een hoopje ellende met een blik in de ogen die je hart rechtstreeks binnenkwam en een scheut van pijn teweeg bracht. Wat een vreselijk triest eenzaam zieltje.
Zou het ooit goed gaan komen met dit meisje?
 
Langzaam begon haar kapot gemaakte geest te helen, Maia durfde steeds meer stapjes te nemen en kreeg steeds meer vertrouwen.
De steun van onze honden hebben haar geholpen haar meeste angsten te overwinnen en Maia werd sterker. 
 
   
 
Maia was 2½  maand bij ons in de pleeg toen we Ingrid ontmoetten die op slag verliefd werd op haar. Haar Podenco, die ook heel angstig was, was overleden en ze heeft nog een kleine angstige podenco die zijn vriendje mist. Ingrid heeft ervaring met angstige honden en wilde Maia heel graag adopteren. Ze bleef maar naar Maia kijken. Het was een warme ontmoeting en Maia was ook erg ontspannen bij haar, iets wat we bij vreemden nog niet gezien hadden van haar. We hebben Maia een keer gebracht om te bekijken hoe het zou gaan. En het ging goed met haar!
Natuurlijk was het voor Maia best moeilijk, ze moest toch weer opnieuw beginnen. Maar ze was sterker geworden en....ze kon ook deze stap aan. Maia wende snel en het duurde niet lang dat ze ook vertrouwen kreeg in haar nieuwe baasje. 
 
 
 
Maia woont nu 5 weken bij Ingrid en haar podenco vriendje in Soest. En het gaat heel goed met haar! Maia en de kleine Binky zijn de beste maatjes en liggen altijd bij elkaar. Maia loopt zelfs los en kan ze heerlijk rennen, ze houdt Ingrid goed in de gaten en komt netjes terug.
 
 
 
Het was moeilijk Maia te laten gaan, met alles wat we met haar meegemaakt hebben, haar zo te hebben zien groeien, hoeveel ze ons terug heeft gegeven………..We zijn van haar gaan houden! Maia is heel speciaal voor ons en heeft een plekje in ons hart!  
Maar we zijn ook heel blij dat we dit lieve meisje op weg hebben kunnen helpen naar een beter leven. Haar hebben kunnen helpen haar angsten te overwinnen, vertrouwen te krijgen en haar te laten ervaren dat er ook liefde voor haar is. Dat ook zij er mag zijn! 

We hebben Maia afgelopen zaterdag (20-08-2011) bezocht en dat was een bijzonder weerzien. Ze herkende ons en onze podenca Helena en liet zich heerlijk knuffelen. We hebben gewandeld en haar zien genieten toen ze heerlijk vrij en zonder angst aan het rennen was! We hebben van haar genoten en zijn heel blij dat ze bij Ingrid haar forever home heeft gevonden!   
                                                                                                Maia nu!!! 
 
 
Maia, wat een dapper meisje, we zijn zo trots op haar! Ze was een vreselijk angstig en eenzaam zieltje, zonder hoop. Angst was het enige wat ze had! En nu, na 4 maanden is ze een heel ander hondje die durft te genieten en gelukkig is! Hoe dankbaar kan men zijn? Heel dankbaar!!!
 
Maia….van de hel in de hemel! Blijf zo gelukkig meisje! Altijd!  

Janus en Anja
   
 
 
 
..................................................................................................................................................................................................................................................................................................
 
 
Tiest bericht: Poe plotseling overleden
 
 
 
Vanmorgen ontvingen we het trieste bericht dat Poe gisteravond is overleden.

Gistermiddag Was pleegmoeder Esther aan het telefoneren, toen een van haar andere hondjes opgewonden naar haar toe kwam. Esther liep achter het hondje aan
en zag ze Poe met stuiptrekkingen in de huiskamer liggen, een ander hondje likte zijn neus.
Poe raakte in coma en gisteravond waren de beste dierenartsen nog hard aan het vechten voor zijn leven. Ze hebben alle bloedtesten gedaan, scans gemaakt etc., maar Poe heeft het niet gered, Poe is niet uit zijn coma gekomen en is overleden.    
 
Een vreselijke klap voor ons allemaal, maar vooral voor Esther, die Poe vanuit het dodingstation in de pleeg heeft genomen. Er waren geen problemen met Poe, hij gedroeg zich die dag als elke andere dag. Hij heeft lekker gegeten etc. en dan, zomaar van het ene op het andere moment is Poe er niet meer.    
 
Poe, 9 jaar was hij toen hij in februari in het dodingstation gedumpt werd en op het nippertje gered van de dood gered werd. Vanaf dat moment heeft hij bij Esther in de pleeg gezeten en kreeg hij alle zorg, aandacht en liefde die hij zo hard nodig had. Zorg en liefde, iets wat Poe in zijn leven nooit gekend had. Bij Esther mocht hij van al deze mooie en goede dingen een half jaar genieten. Veel te kort, we gunden hem nog meer mooie jaren! Helaas mag dit niet zo zijn.
 
We zijn heel dankbaar dat Poe de liefde en respect van Esther heeft mogen meemaken en hij bij haar een gelukkige hond is geworden. Zijn forever home heeft hij helaas nooit gevonden, hij was te oud. Maar niet voor Esther, zij hield van al zijn 9 jaren, zoas hij was, als Poe!
 
Dankjewel Esther voor alles wat je voor Poe gedaan hebt! Je hebt hem met liefde omringd en met liefde is hij gegaan! 
Wij wensen Esther heel veel sterkte met dit plotselinge verlies van haar lieve pleeghond Poe! 

Poe, lieve jongen, Je leven was zwaar en pijnlijk. Nu sta je als een mooie ster aan de hemel te glinsteren, kijkend naar je lieve pleegmoeder en je lieve hondenvriendjes bij wie je zo gelukkig was! We weten dat je heel dankbaar bent jongen, dankbaar en gelukkig voor al het goede wat je van hun gekregen
hebt in de periode dat je bij ze was!      

Rust zacht lieve Poe.......We zullen je nooit vergeten! 
 

 September 2011

 
 
15 honden gered uit dodingstation
 
Spanje is een groot land, waar heel veel dodingstations zijn. In elke stad van Spanje is wel een dodingstation, eigendom van de gemeente.
Alle dodingstations zitten vol met honden die achtergelaten zijn in straten, honden die niet meer gewenst zijn. Pups worden achter gelaten omdat men geen geld wil uitgeven voor sterilisaties. Waakhonden die niet meer nodig zijn. Jachthonden, zoals galgo’s, podenco’s pointers, setters……velen eindigen hun leven in een dodingstation. Ze worden er gedumpt……  het zijn immers gebruiksvoorwerpen?
 
En honden die niet meer bruikbaar zijn en/of geen geld meer opleveren, kosten immers geld?........
 
De vele galgo’s en de podenco’s, die al in vreselijke slechte omstandigheden moesten leven, alleen op brood en water hebben geleefd en 9 maanden opgesloten hebben gezeten in kleine hokken, worden gedood als ze niet meer nodig zijn. Of ze worden achtergelaten in een dodingstation, waar ze, na een week in hel te hebben geleefd, ook gedood worden.
 
Een dodingstation is een verschrikkelijke plaats, waar honden na een week op een vreselijke manier worden gedood.
 
Honden die daar terechtkomen zijn doodsbang, zijn in shock, hebben het koud, zitten in hun eigen vuil. Ze huilen….ze huilen….ze zijn helemaal alleen, alleen in deze hel!!! Je ziet de angst, je ruikt de dood………
 
 
    
 
 
 
 
De ambtenaren die in een dodingstation werken, houden niet van honden, het is gewoon werk. De hokken worden schoongemaakt met een brandslang terwijl de honden erin zitten.
 
De honden worden nat, de vloer is nat….ze bibberen van angst en kou! Behandeld als gereedschap, een gebruiksvoorwerp, er wordt geen rekening gehouden met hun gevoelens, de pijn, de eenzaamheid…….
 
Sandra Rodríguez is 3 keer naar het dodingstation geweest, 3 keer heeft ze de hel gezien, honden horen huilen, honden zien bibberen van de kou en van de angst. En 3 keer heeft ze  gehuild, heeft ze zich zo machteloos, boos en verdrietig gevoeld! Omdat zij het van zo dichtbij meemaakt, de horror met eigen ogen gezien heeft. En er nog steeds, anno 2011, nog niets veranderd is. Onbegrijpelijk dat er zo met levende wezens, die ook gevoelens en emoties kennen, omgegaan wordt.
 
Ook wij vinden het hartverscheurend de foto’s te zien en verhalen te horen over hoe de honden in het dodingstation er aan toe zijn. Ook wij voelen ons machteloos, verdrietig en boos. Het gaat maar door, er komt geen einde aan. The never ending story! Dag in dag uit worden de vrijwilligers geconfronteerd met vreselijk veel leed.
 
El Refugio Escuela heeft 15 honden uit het dodingstation gekocht. Ja, u leest het goed ….gekocht! Voor elke hond die ze willen redden moet ca. € 35,- betaalt worden.
 
Naast alle gevoelens die zo vreselijk pijn doen, gebeuren er ook goede dingen. Er zijn 15 honden gered van de dood. Zij krijgen nu de kans om een nieuw leven te  beginnen, een leven met liefde en respect! Ze zijn uit de hel!
 
GSH heeft € 500,- overgemaakt naar RES om ze te steunen in de kosten honden uit te kunnen kopen, voor de eerste medische zorg en het betalen van de dagelijkse kosten van het doghotel.
En dankzij een donatie van Vryhof Anchors BV, kunnen we nog eens € 500,- overmaken voor deze honden. Waarvoor onze hartelijke dank!
 
In samenwerking met RES zullen wij onze uiterste best doen dat deze honden ook een eigen warm thuis krijgen! 
 
 
   
 
     
 
  
 
 
 
     
 
 
Blijft u svp doneren, om honden als deze te redden van de dood en ze een toekomst te kunnen geven! 
Helaas zijn zij geen uitzonderingen!
U kunt uw bijdrage overmaken op GSH bankrekeningnr. 578581612 o.v.v. Red een hond van de dood! 
 
Namens de Spaanse vrijwilligers, ons en natuurlijk de honden bij voorbaat heel hartelijk dank!
 
..........................................................................................................................................................................................................................
 
 

© galgosupportholland | Disclaimer | Website door: Voordeelwebsite.nl

  • Zoeken: